Odpowiedni moment (2. Ndz B – 210117)

by bp Zbigniew Kiernikowski

Kto chociaż trochę jest zaznajomiony z historią biblijną, łatwo przypomina sobie scenę, z 1 Księgi Samuela, której fragment (3,3b-10.19) słyszymy w drugą Niedzielę roku B.

Oto młody Samuel, oddany przez rodziców do sanktuarium w Szilo pod opiekę urzędującego tam kapłan Helego, słyszy w nocy głos wypowiadający jego imię.

Pan zawołał Samuela,
a ten odpowiedział: «Oto jestem».

Potem pobiegł do Helego,
mówiąc mu: «Oto jestem, przecież mnie wołałeś».

Heli odrzekł:
«Nie wołałem cię, wróć i połóż się spać».

A jednak wołanie powtarzało się

Głos Boga skierowany do Samuela w sanktuarium w Szilo był interwencją w istniejące struktury i zwyczaje religijne, które doświadczały kryzysu. Ta scena z wołaniem Samuela będzie się powtarzać. Autor Księgi Samuela nie omieszka powiedzieć, że w tym czasie Pana rzadko dawał słyszeć swój głos i widzenia nie były częste. Kapłan Heli był w podeszłym wieku, a postawa jego synów sprawujących posługi kapłańskie w sanktuarium, była nacechowana nieprawością (zob. 1Sm 2,12-17. 27-30).

Obecność Samuela, tego który w swoim imieniu nosił znamię wysłuchania przez Boga i odniesienie do imienia Boga, wnosiła w ten dotychczasowy układ nowość. Oto jest ktoś, kto będzie słuchał Boga, będzie służył Jego Imieniu.

Kapłan Heli, pod którego opieką przebywał Samuel, zdawał sobie sprawę z postępowania jego synów i z tego, że jego posługa jest w kryzysie. Sam jednak nie był w stanie tego naprawić. Dlatego tak zdecydowanie pouczył młodego Samuela, co ma robić.

Idź spać!
Gdyby jednak ktoś cię wołał,
odpowiedz:
Mów, Panie, bo sługa Twój słucha
.

Samuel otrzymał Słowo i je przekazał

Młodzieniec został wprowadzony w tajemnicę tego, co miało się stać. [Ten fragment jest opuszczony w niedzielnym czytaniu]. To objawienie go przerastało i bał się, aby wprost o tym powiedzieć kapłanowi Helemu. Ale ten rano sam go o to zapytał i zrozumiał, co to miało oznaczać dla niego i jego domu. To był koniec jego „epoki”. Kapłan Heli to zrozumiał i jakoś zaakceptował. Czytaj więcej…

Chrzest Jezusa w Jordanie to objawienie prawdy o grzechu człowieka i objawienie prawdy, że Bóg staje po stronie grzesznika i dokonuje dla niego wielkiego dzieła odkupienia. Dokonuje się zjednoczenie z Chrystusem, który przyjął ludzką naturę i w geście chrztu w jordanie staje między grzesznikami. Jezus przychodzi do nas, przychodzi do mnie, by otwierać drogę ku niebu, które się otwiera – nie tylko dla Niego.

Co się stało nad Jordanem

Przez swoje wejście do Jordanu Jezus stając przed Janem Chrzcicielem razem ze wszystkimi przyjmującymi chrzest z jego ręki wziął na siebie naszą niesprawiedliwość, nasz grzech i objawił nam, każdemu człowiekowi, który Go słucha i uznaje Go za swego Pana, że też jest dzieckiem Bożym. Jest kimś, w kim Bóg ma upodobanie.

Wówczas

  • • Otwiera się niebo
    • Otrzymuję Ducha Bożego, który mnie prowadzi
    • Ten Duch przekonuje mnie o skierowanym do mnie głosie Ojca, który mnie podtrzymuje, pociesza, zapewnia, że jestem umiłowanym dzieckiem Boga, w który Bóg ma upodobanie.

Ta prawda jest aktualna wobec każdego, nawet jeśli w jakimś momencie swego życia czy w jakiejś sytuacji odkrywa się grzesznikiem, ale z zaufaniem patrzy i zwraca się o tego Baranka. To właśnie wówczas ta prawda o upodobaniu Boga w człowieku jest mu objawiana. Tak się dzieje, by człowieka ratować i czynić Dzieckiem Boga.

Nie jest to potwierdzenie mojej grzesznej sytuacji po to, abym w niej trwał. Jest to otwarcie nieba – nowej perspektywy, abym wychodził z grzesznej sytuacji. Jest to możliwe właśnie dzięki tej bliskości, przychylności Boga, którą poznaję przez wiarę w Jezusa Chrystusa.

Nasz chrzest

Niech w takim duchu przyjęliśmy chrzest. W takim duchu dorastamy do rozumienia jego działania w nas. Dzięki temu kształtuje się nasze chrześcijańskie życie społeczne: wszędzie. W naszych miastach i środowiskach pracy. W naszych rodzinach oraz w kręgach znajomych i przyjaciół. We wszystkich wymiarach i przejawach naszego życia. To prowadzić będzie nas do wzajemnego szacunku, do unikania mowy nienawiści, do respektowania właściwego miejsca wobec drugiego. Pozwoli uniknąć przyjmowania postawy wyższości, lecz wprowadzi poczucie wspólnoty i braterstwa dzięki znajomości Syna i Ojca oraz mocy Ducha Świętego.

Chrzest jest wielkim dobrem. Jeśli zaś mamy świadomość, że dziś, to znaczy w naszej, w mojej aktualnej sytuacji życiowej, nie pojmuję dobrze chrztu, to powinienem szukać możliwości pogłębienia tego sakramentu i życia tą tajemnicą. Wszystko po to, aby uczynić ją w sobie aktywną i kształtującą całe życie. Możliwe jest to dzięki różnym typom formacji katechumenatu pochrzcielnego.

Bp ZbK

Światło objawienia dla zbawienia (210106)

by bp Zbigniew Kiernikowski

Uroczystość Trzech Króli, czyli Epifania niesie ze sobą prawdę o Objawieniu Boga i o zbawieniu skierowanym do wszystkich narodów.

Epifania to jedno z bardzo starych świąt. Łączy w sobie cztery wydarzenia, cztery aspekty przyjścia do ludzi Boga, Bożego, wcielonego Słowa:

Narodzenie Pana Jezusa
Pokłon Trzech Króli
Chrzest Jezusa w Jordanie
Cud w Kanie Galilejskiej. Początek znaków.

1. Radość oraz doświadczenie braku i trudności

Wszystkie one są nacechowane radością z powodu przychodzenia Boga do człowieka i z powodu interwencji Boga w ludzkie życie. Niosą jednak ze sobą albo są złączone z trudnymi przejawami ludzkiego działania i ludzkiego niedostatku.

  • Narodzenie – miało miejsce w warunkach odrzucenia, w grocie;
  • Pokłon Trzech Króli – łączy się z rzezią dzieci betlejemskich;
  • Chrzest w Jordanie – zapowiada Mękę i śmierć Jezusa;
  • Cud w Kanie Galilejskiej – brak wina (znak braku radości i szczęścia) i interwencja Jezusa, która jest pierwszym znakiem prowadzącym do wiary.

Taka jest charakterystyka, specyfika Bożego Objawienia. Nie przychodzi, aby nas potwierdzić w naszym postępowaniu i naszej pomyślności, lecz przeprowadza nas przez sytuacje, w których sami nie potrafimy ani być, ani żyć, ani właściwie działać.

Przyjście Boga do nas i Jego objawienie się i stałe objawianie z konieczności oznaczają konfrontację z naszą koncepcją życia, z naszą skłonnością zabezpieczenia swego życia – po prostu po swojemu, po naszemu. Objawienie się Boga w naszym życiu zawsze jest inne od tego co tylko my widzimy, chcemy zrealizować itd.

2. Ponad tobą jaśnieje Pan

Sens objawienie to przede wszystkim prawda, że bolesne doświadczenia, jakich człowiekowi przychodzi przeżywać, nie są celem historii ani jej kresem, lecz konieczną okazją daną ku temu, człowiek wybrany doświadczył obecności Pana.

  • Tak z Męką i Śmiercią Jezusa na krzyżu
  • I tak jest w naszym życiu

W takich bowiem okolicznościach człowiek nie może przypisać sobie czegokolwiek. Potrzebuje światła, potrzebuje innej mocy niż tylko jego ludzka.

Ale to właśnie w takim doświadczeniu i w takich okolicznościach może dostrzec i uznać pełne łaskawości działanie Pana Boga jako swego Pana. To jest objawienie. On JEST, gdy nam się wydaje, że Go nie ma.

Jest to najbardziej radosna a zarazem bardzo trudna prawda wybrania. Będziesz światłem dla innych – w trudnych chwilach. Inni będą chodzić w twoim świetle – tak mówi Bóg przez proroka Izajasza do Jerozolimy.

Bóg stale powołuje i stale na nowo dokonuje wyboru i prowadzi do nawrócenia. Nie zawsze idzie to w parze z ludzkim rozumieniem biegu historii. Dlatego sam Mesjasz musiał być odrzucony i ukrzyżowany. Dlatego Szaweł, późniejszy Apostoł Narodów, najpierw prześladował chrześcijan, aby potem im całkowicie służyć. Dlatego Szczepan został ukamienowany. Dlatego tylu wyznawców Chrystusa, odrzuconych przez świat, stawało się jaśniejącymi pochodniami dającymi blask światła pośród ciemności tego świata.

Potrzebujemy więc światła Objawienia. Potrzebujemy tych, którzy odważnie idą za światłem. Odkrywania w tym świetle potrzeby i możliwości stałego nawracania się wobec Prawdy Mesjasza. Żeby nie wracać swój, lecz inną drogą, która ostatecznie prowadzi przez Krzyż Jezusa Chrystusa i nasz krzyż.

Bp ZbK

Nowy, dla nas chrześcijański rok 2021

by bp Zbigniew Kiernikowski

Weszliśmy w Nowy Rok – 2021. Bywa on oczekiwany jako rok nadziei. Z różnych względów i powodów. Jedni wiążą to ze szczepionką przeciw pandemii. Inni myślą u większym unormowaniu relacji społecznych i wolnościowych pewnych grup ludzi czy większych praw indywidualnych. Jeszcze inni z wszelkiego rodzaju reformami i zmianami na polu politycznym, ekonomicznym, organizacyjnym – aż po większy zakres zdobywania i udostępniania kosmosu.

Antychryst

Liturgia z ostatniego dnia poprzedniego roku koncentrowała nas na Słowie Bożym: prolog Ewangelii św. Jana. Natomiast  w pierwszym swoim liście (1 J 2,18-21) św. Jan ostrzegał przed antychrystem i tymi, którzy wchodzą w jego logikę. Powiedział też bardzo mocne słowa o tych, którzy

Wyszli oni spośród nas, lecz nie byli z nas.

Tym samym zwraca uwagę na to, że w łonie wspólnoty Kościoła mogą zachodzić przypadki odchodzenia i stawania po przeciwnej stronie. Istota tego odejścia wyraża się najbardziej dosadnie w określeniu „antychryst” i „antychryści”. Sama nazwa i tytuł „Chrystus” oznacza Pomazańca, Mesjasza. Apostoł mówi dalej w tym samy fragmencie:

wy natomiast macie namaszczenie od Świętego.

Co to znaczy? To przyjęcie całej logiki Jezusa Chrystusa – Mesjasza.

Namaszczenie – chrześcijańskość

Namaszczenie Boga i obecność Jego Ducha otrzymujemy przez Słowo. Wcielone Słowo. To Słowo, które stało się ciałem i zamieszkało między nami. To Słowo, które prze człowieka może być przyjęte lub też odrzucone.

Na początku było Słowo, było Ono u Boga i Bogiem było Słowo …

W sposób bardzo wymowny oddaje tę myśl początku Prologu Ewangelii wg św. Jana przekład R. Brandstaettera:

Przed wszystkim jest Słowo …

Można interpretować: zawsze było, zawsze jest i zawsze będzie przed wszystkim. W sposób absolutny i w pełni suwerenny.

Odrzucenie i przyjęcie

To Słowo, gdy przyszło do nas ludzi, nie zostało jednak przez wszystkich przyjęte: Czytaj więcej…


css.php